وقتي آدمي مثل احمدينژاد ظاهر ميشود، اينها ياد نقطهي اشتراکشان ميافتند. چون او شعارش اين است که آمده تا با اين  اشرافيت در بيفتد(هرچند بهشکل ناقص و نامتوازن.) او بالأخره از جنس اينها نيست. اينجا ديگر آقايان همه به هم نزديک ميشوند. از علي لاريجاني گرفته تا ناطق نوري و ميرحسين موسوي از هاشمي رفسنجاني گرفته تا محمد خاتمي. همه و همه و همه. صورتبندي مسائل و جنس مسئله دارد عوض ميشود. دارند به هم نزديک مي شوند. نزديک شدن آقاي ناطق با آقاي موسوي را چه طور بايد تحليل کنيم؟ اين دو اصلاً هويت سياسي شان در تقابل با يکديگر بوده است!

وی با اشاره به تاریخ ژورنالیسم ایران گفت: اکتفا به ترجمه کتاب ها منجر به بی اعتنایی جدی به بومی کردن ژورنالیسم در ایران شده است.
وحید جلیلی افزود: با جمع بندی مجموعه تجربیات روزنامه نگاران ایرانی در قالب های مختلف گفتگو، مقاله، گزارش و یادداشت می توان خلا موجود در مطالعات ژورنالیسم ایران را برطرف کرد.
این کارشناس علوم ارتباطات در تقسیم بندی بحث فنی گفتگو و چگونگی مصاحبه به بعد، حین و قبل از مصاحبه گفت: اطلاع از شخص مصاحبه شونده، آمادگی روحی، اعتماد، بداهه، استناد، انسجام و تنظیم از جمله مواردی است که در تنظیم یک مصاحبه بی نقص موثر است.
سردبیر مجله راه در ادامه ضمن هشدار به محدودشدن خزانه لغات در ادبیات ژورنالیستی گفت: فضای ژورنالیستی به سوی همسان سازی می رود چنانچه می بینیم نوع ادبیات و تنظیم خبرها یک شکل است، این در حالی است که بسیاری از واژه های مترادف در بیان یک جمله معنای یکسان ندارند.
وحید جلیلی با بیان اینکه قالب گفتگو باید یک قالب استراتژیک باشد اظهار کرد: مصاحبه خوب، مصاحبه ای است که یک تجربه به یاد ماندنی در مصاحبه گر و مصاحبه شونده بیافریند.
وی همچنین با انتقاد از عدم توازن رسانه ای در کشور به خصوص رسانه ملی گفت: به نظر می رسد ظرفیت و امکانات رسانه ای عادلانه تقسیم نشده است و افراد یا گوش مطلق و یا زبان مطلق اند.
جلیلی در پایان یادآور شد: جامعه رسانه ای کشور، اجازه ظهور افراد عادی را نمی دهد و تنها ارزش خبری شهرت و افراد خاص و شناخته شده در آثار رسانه ای دیده می شود و این در حالی است که افراد عادی نیز می توانند ناگفته های بسیاری در این حوزه بیافرینند.

به گزارش خبرنگار سرويس دانشگاه برنا، وحيد جليلي سردبير ماهنامه راه، در همايش "آشنايي و معارفه با گفتمان بسيج دانشجويي" در تالار شيخ انصاري دانشگاه تهران با اشاره به اينکه بسيج دانشجويي آخرين تشکلي است که امام (ره)مستقيما تشکيل دادند گفت: امام(ره) سازمانهايي مانند کميته امداد و بسيج و برخي از گروههايي ديگررا تشکيل دادند و دو-سه سال اول انقلاب، نهاد جديدي تا بعد از دوره جنگ تشکيل نشد.

در دوره‏هاى رياست جمهورى قبل، ما نتايج توسعه -نامتوازن را ديديم، در دوره آقاى احمدى‏نژاد هم با عدالت نامتوازن مواجهيم و اين عدالت نامتوازن بخشى از نتايج خودش را در دوران بعد از انتخابات آشكار كرد. به اين معنى كه آقاى احمدى‏نژاد على رغم تاكيدات صريح مقام معظم رهبرى و توصيه‏هاى جدى كه به ايشان شد،نتوانست بخشى از مهمترين انتقاداتى كه به ايشان وارد بود را برطرف كند.
همه مى‏دانيم كه مقام معظم رهبرى بيشترين حمايت‏ها را از دولت ايشان داشته‏اند و در دو مورد مشخص رهبرى دو انتقاد جدى داشتند. يكى اينكه در ديدارى كه با هيات دولت داشتند فرمودند كه فرهنگ در دولت شما مظلوم است، همچنين در جاى ديگر هم تذكر جدى داشتند مبنى بر اينكه اطلاع‏رسانى در دولت شما ضعيف است. متاسفانه به هر دليل در عمل به اين تذكر جدى رهبرى بى‏اعتنايى شد.

عدالت نامتوازن
عدالت نامتوازن يعنى اينكه دولت به يك روستا آب، برق، گاز، تلفن و جاده برده است و رسانه نبرده است و روستاها و محروميت‏ها در فضاى رسانه‏اى كشور ديده نمى‏شوند. در نظام رسانه‏اى موجود از جمله رسانه ملى تصويرى از كشور نشان داده مى‏شود كه اين تصوير تطابقى با واقعيت ايران و ايران واقعى ندارد. به عنوان مثال اگر امروز فقط يك ساعت و نه بيشتر، برق تهران برود، تمام روزنامه‏ها فردا در صفحه اول خود اين خبر را به‏عنوان يك اتفاق مهم بازتاب مى‏دهند، همين طور صدا و سيما مسئولين را به صلابه خواهد كشيد كه چرا چنين اتفاقى افتاده است، ولى اگر ميليون‏ها ايرانى سى سال بعد از انقلاب برق يا امكانات اوليه نداشته باشند، حتى در صفحه حوادث روزنامه‏ها هم ضريب نمى‏گيرد. اگر ميليون‏ها ايرانى كمرشان زير بار فقر خم شود يا يا چهار دختر ايلامى بر اثر فقر خودسوزى كنند، نه رسانه ملى و نه روزنامه‏ها، نه اينترنت واكنش نشان نمى‏دهند ولى اگر آقاى ايكس از نيمكت‏نشينى در تيم مثلا فولاد اهواز ناراحت باشد، آقاى ضرغامى به ميدان مى‏آيد و مى‏گويد مگر من مرده‏ام كه تو اين درد و رنج بزرگ را تحمل كنى، من بهترين برنامه‏سازان و بهترين وقت رسانه ملى را اختصاص مى‏دهم كه طى چندين برنامه به اين قصه بپردازند و اين را تبديل به يك مساله ملى مى‏كنم تا اين بار غم را از دوشت بردارم!
وقتى مردم، ايران را در اين رسانه تماشا مى‏كنند، چه برداشتى خواهند داشت؟ يك سوم مردم ايران در روستاها زندگى مى‏كنند و اينها در نظام رسانه‏اى ما ناپديد هستند و انكار مى‏شوند. مثلا تلويزيون مى‏خواهد از روز انتخابات گزارش بدهد فقط دوربين از مسجد لرزاده، حسينيه ارشاد و بالعكس و به شخص بيننده چنين تصويرى از ايران و واقعيت آن روز كشور به وى القا مى‏شود. وقتى كه رسانه‏اى همچون صندوق راى كه رسانه‏اى بى‏ادب است و حرمت ارباب رسانه و سرمايه‏داران حاكم بر رسانه را نگه نمى‏دارد، از او يك تصوير ديگر از ايران مى‏دهد با تصوير رسانه‏اى مثل صدا و سيما و روزنامه‏هاى ما متضاد است.

نظام نامتوازن رسانه‏اى
شخص با خود مى‏گويد من وقتى پاى برنامه‏هاى صدا و سيما مى‏نشينم، هر آنچه كه مى‏بينم يا قريب به اتفاق آن سبك زندگى‏اى است كه در فاصله ميدان ولى عصر تا تجريش وجود دارد، همين طور سريالها، برنامه‏ها، اخبار شما همه مربوط به آن سبك زندگى است، به يك دفعه اين بيست و چهار ميليون نفر از كجا پيدا شدند؟ چرا رسانه جمهورى اسلامى اينها را به من نشان نداده است؟ مگر چنين آدمهايى در ايران وجود دارند؟ اين دو تصوير، تضاد ايجاد مى‏كند، آن هم به اين دليل كه رسانه‏ها و نظام رسانه‏اى جمهورى اسلامى، چه دولتى و چه خصوصى توسط يك طبقه خاص اداره مى‏شود، آن هم يك طبقه خاص به نام طبقه مرفه بى‏درد. قاعدتا اين تصوير ايجاد توهم مى‏كند و همين طور سالها به تدريج ادامه مى‏يابد، بعد شما مى‏خواهيد يك دفعه در برابر تصويرى كه صندوق راى از ايران واقعى نشان مى‏دهد، به راحتى تسليم شوند و آن را قبول كنند، در حالى كه خودتان قبل از اين يا آن بيست و چهار ميليون را يعنى اقشار محروم و مستضعف را انكار كرده‏ايد يا اينكه به آنها گفته‏ايد كه اگر باشند هم اهميتى ندارند. خود صداو سيما مگر اينها را آدم‏هاى درجه دو و بى‏اهميت نكرده است؟ و نگفته كه اينها كسانى هستند كه اگر زير بار فقر له بشوند، به سراغ آنها نمى‏روم، چون درجه دو هستند. من بايد بروم دنبال آن جوان سرمايه‏دارى كه با بيست سال سن قرارداد سيصد، چهارصد ميليون در سال مى‏بندد كه در فلان تيم دولتى بازى كند و بايد به دنبال منافع او باشم، آدم‏هاى ديگر كه ارزش اعتنا ندارند. وقتى اين چنين تفكرى حاكم باشد، آن شخص فكر مى‏كند: اينها كه آن‏قدر آدم‏هاى بى‏ارزشى بودند كه اگر مى‏مردند هم تو خبر آنان را نبايد منعكس كنى، آن وقت آيا حق دارند بيايند تكليف سياست مملكت را مشخص كنند؟!

سيگنالهاى خطرناك
اين همان عدالت نامتوازن است كه در حوزه عمران و جاده‏سازى و بيل و كلنگ به عدالت معتقد است و در حوزه رسانه به عدالت اهتمامى ندارد. وقتى كه چنين باشد آقاى احمدى نژاد هم با فلان سوپراستار سينمايى وقت مى‏گذارد تا درد دل‏هاى او را بشنود. آقاى احمدى نژاد! تا به حال با چند هنرمند حزب‏اللهى نشسته‏اى و درد دل‏هاى آنها را گوش كرده‏اى؟! اين بى‏عدالتى و جا به جا كردن حساسيت‏هاست. چقدر راجع به وضعيت نابسامان فرهنگ و رسانه و هنر در دولت شما به شما تذكر داده شد؟ چرا بى‏اعتنايى كردى؟ امروز هم كه شاهد چنين ملاقات‏هايى هستيم. اين سيگنالهاى خطرناكى است. آقاى رئيس جمهور برود درد دل را از آن كسانى بشنود كه سالهاست مناسبات فاسد در مديريت فرهنگى در خيلى از دستگاهها آنها را خانه‏نشين كرده است. كسانى كه مى‏خواهند براى منافع و آرمان‏هاى انقلاب كار كنند و فسادى كه در فضاى مديريت فرهنگى ما وجود دارد، اجازه ظهور و بروز به آنان نمى‏دهد.

نظام رسانه‏اى و فقر نهادينه شده
اگر ما معتقديم كه بايد با فقر مبارزه كرد، فرمود: «لافقر كالجهل» هيچ فقرى مثل جهل نيست. يك بخش جدى از كسانى كه وارد بازى‏هاى بعد از انتخابات شدند، جاهل هستند. يعنى آن نظام فاسد رسانه‏اى، فقر اطلاعات را در آنها نهادينه كرده است. و واقعا فكر مى‏كنند فقط خودشان وجود دارند و خودشان اهميت دارند. بدين ترتيب ميليون‏ها آدم هم اگر مخالف او باشند به آنها بى‏اعتنا خواهد بود.آقاى رئيس جمهور برنامه شما جهت مبارزه با اين فقر چيست؟ و آن چيزى كه موضوع را تشديد مى‏كند اين است كه طبقات زياده خواه و فرادست كه مغلوب جمهوريت نظام شده‏اند، امروز به صحنه آمده‏اند تا اوضاع را به ماقبل برگردانند؛ چرا كه اينها مى‏گويند اولا نبايد اين عدم توازن رسانه‏اى به هم بخورد، و همچنان بى‏توازنى و بى‏تعادلى بايد وجود داشته باشد بيست درصد جمعيت بايد هشتاد، نود درصد رسانه‏ها را در اختيار داشته باشند و سبك زندگى آنها را تبليغ كنند. اينها در صدا و سيما به طور كامل حاكم هستند و مى‏گويند ما خبر راهپيمايى 22 بهمن و روز قدس را نشان مى‏دهيم، پس انقلابى هستيم. كجاى صدا و سيما انقلابى است؟ كجاى اين صدا و سيما ارزشى است؟ مگر ارزش به چه معناست؟

جابجايى نيازهاى حقيقى با نيازهاى كاذب
تجملگرايى فقط اين نيست كه خانه‏هاى آنچنانى با اثاثيه آنچنانى و اتومبيل‏هاى آنچنانى نشان بدهيد، بلكه تجملگرايى يعنى اينكه نيازهاى كاذب را به نيازهاى ضرورى تبديل كنيم و نياز كاذب را به گونه‏اى نشان دهيم كه تصور شود اين نياز مهم و حياتى است. مخاطب فكر كند اگر فلان مدل يخچال يا مبل را نداشت چيزى كم دارد و عقب افتاده است.
وقتى چنين شود كم كم كسى كه پاى اين رسانه نشسته است نياز كاذب براى وى به نياز حقيقى تبديل مى‏شود. تلويزيون خبر مى‏دهد كه نتيجه بازى آخن با شالكه تادقيقه 45 اين است. اين كه دو تيم در فلان شهر آلمان مسابقه مى‏دهند و ما لحظه به لحظه اين بازى را براى يك ملت انقلابى مسلمان كه هزاران كيلومتر اين طرف‏تر هستند خبر مى‏دهيم، اين يك كار ضد ارزشى است كه نياز غير واقعى را به نياز جدى تبديل مى‏كنيد، كه شخص فكر كند اگر از نتيجه اين بازى تا دقيقه 45 مطلع نباشد يك چيزى كم دارد و اين هم نوعى تجملگرايى است. آن هم در شرايطى كه بسيارى از مسائل مهمتر در كشور وجود دارد كه بازتاب نمى‏دهيد و حاضر نيستيد حتى خبرش را اعلام كنيد، از جمله اختلاس‏ها و خبرهاى منفى. البته اين را هم توقع نداريم،چرا كه به قول شما سياه‏نمايى مى‏شود، اما چرا سفيد نمايى نمى‏كنيد؟! هر سال صدها گروه دانشجوى حزب‏اللهى در اقصى نقاط كشور اردوهاى جهادى برگزار مى‏كنند، مثلا سى، چهل نفر دانشجو از دانشگاه اميركبير، صنعتى شريف، امام صادق(ع) و جاهاى ديگر راه مى‏افتند و به فلان روستاى شهرستان نهبندان، يا فلان روستاى ياسوج مى‏روند و يك ماه يا كمتر و بيشتر كار عمرانى انجام مى‏دهند. چه كسى تا به حال ديده است حتى يك بار صدا و سيماى جمهورى اسلامى اين موضوع را در اخبار خود منعكس كند يا تيتر يك بخش خبرى مربوط به اين خبر باشد. اين كارها ضريب داده نمى‏شود تصويرى كه طبقه فرادست،اشرافى، رفاه‏طلب پررو از ايران ارائه مى‏دهند كه مثلا جوان‏ها همگى به دنبال فسق و فجور هستند، همان بايد نمايش داده شود. نبايد اين همه حركت‏هاى مثبتى كه در جامعه وجود دارد نمايش داده شود، اين همه جوان فعال، پرنشاط، باانگيزه، مخلص و بااراده بايد حذف شوند و نبايد در فضاى كشور ضريب بگيرند؛ چرا؟! چون ممكن است آن موقع اتفاقات بدى بيفتد و مردم باورشان شود كه مى‏توان كشور را به‏سان سال 57 اداره كرد و اين براى بعضى‏ها خطرناك است.
اين همه ناشى از بى‏توازنى موجود در فضاى رسانه‏اى كشور است. اين موضع را يكبار ديگر هم گفته‏ام ولى متاسفانه هيچ گونه واكنشى نشان داده نشد. يك خانم هنرپيشه‏اى از صدا و سيما انتقاد كرده بود كه چرا در تيزر تبليغاتى فلان فيلم در صداو سيما سانسور شده است، شخص آقاى ضرغامى بلافاصله سراسيمه مصاحبه كرد كه من با اين كار شديدا برخورد كردم و مسئول را توبيخ كرده‏ام كه مثلا تو به چه حقى در تيزر فلان فيلم تبليغاتى اسم خانم فلانى را حذف كرده‏اى! اين‏گونه رئيس سازمان صدا و سيما خودش را موظف به پاسخگويى در برابر اقشار فرادست مى‏داند ولى بنده در همين جلسه گفتم كه صدا و سيما آمده يك فيلم صد در صد ضد انقلابى و در راستاى منافع آمريكا با بودجه هنگفت ساخته و پخش كرده و در دنيا منتشر مى‏كند، هيچ كس جواب به من نداد! اين فيلم به نام «444 روز» در تمسخر امام در شبكه پرس.تى‏وى. ساخته شده بود! از قرار معلوم براى آقاى ضرغامى اين چيزها اهميتى ندارد كه پاسخگوى آن باشد.

راهبرد و سياست فرعونى
استراتژى كه اشراف براى زير سوال بردن انتخابات و براى منكوب كردن نتيجه آن در دست گرفتند دقيقا استراتژى فرعون است. ويژگى فرعون اين بود كه قومش را خوار و خفيف مى‏كرد يعنى شهروند درجه دو و سه مى‏كرد و آنها از او اطاعت مى‏كردند. اين استضعاف را در وجود آنها نهادينه مى‏كرد كه آنها خودشان هم باورشان مى‏شد كه راست مى‏گويد. اينها چه در دوره قبل و چه در دوره بعد از انتخابات تلاش خودشان را به كار گرفتند كه اين استراتژى فرعونى را كه ناشى از تفرعن اينها و رهبرانشان است پيگيرى كنند. «استخف قومه فاطاعوه» يعنى از همان قبل از انتخابات شروع به فحاشى و تمسخره كردند، چه خود آن آقايى كه در تلويزيون فحاشى كرد و از رمال، كفبين و دروغگو و فلان همه را به آقاى احمدى‏نژاد نسبت داد. سياست فرعونى آنها چنين بود كه آنچنان جريان ضد اشرافيت را تحقير كنند كه مردم را منفعل كنند و بترسانند از اينكه اگر به چنين آقايى راى بدهيم ما هم متهم به بى‏سوادى مى‏شويم و اينكه آدم‏هاى پستى هستيم؛ چرا كه همه آدم‏هاى درجه اول و با شخصيت و اشرافى مخالف او هستند و در شعارهايشان هم آورده بودند «انسانم آرزوست» انگار اين طرف حيوان هستند.
اين وضعيت كماكان ادامه دارد، هر تهمت و دروغى را نسبت مى‏دهند و از موضع تفرعن با اكثريت جامعه برخورد مى‏كنند تا بتوانند با انواع و اقسام روش‏ها مقاومت روحى اينها را بشكنند. مى‏خواهند با اينكه اقليت هستند خودشان را اكثريت نشان دهند و چنين القا مى‏كنند كه نيروهاى ما كيفى هستند و يكى از آنها به ارزش ده نفر هستند و بدين ترتيب خودشان را همه بنمايانند، در صورتى كه اقليت هستند آن هم اقليت به معناى مطلق كلمه. و حتى نصف آن 13 ميليون نيستند؛ ولى مى‏گويند چون بى. بى.سى و صداى آمريكا، نتانياهو و شيمون پرز از ما حمايت مى‏كنند، بنابراين ما بايد يك سهم بالاترى در كشور داشته باشيم. وقتى كه اين همه قدرت داريم و مى‏توانيم فضاسازى كرده و دروغ را راست و راست را دروغ نشان بدهيم، چرا از اين قدرتمان استفاده نكنيم. آنچنان اين سياست فرعونى در وجودشان ريشه دوانيده است كه كسى كه مهمترين شعارش اين بوده كه مردم من آمده‏ام با دروغگويى و پرونده‏سازى مقابله كنم، خودش مظهر دروغگويى است و در مجلس ختم آدم زنده شركت مى‏كند. آقاى ميرحسين موسوى كسى است كه در مجلس ختم آدم زنده شركت كرده براى اينكه نظام را متهم كند و به اكثريت ملت دهن كجى و آن نفس متفرعن خودش را راضى كند. اين آدم امروز خودش را مظهر عقلانيت و خردورزى و مبارزه با دروغ مى‏داند! وقتى كه قضيه بدين بداهت است، وقتى كه فساد بدين بداهت است، چرا نمى‏شود به طور كامل با آن مقابله كرد. اين بديل همان خلاءها و نواقصى است كه از قبل داريم. ما اجازه داده‏ايم كه آن فساد در كشور نهادينه شود و توهم در اقشار خاص شكل بگيرد و ارزش مردم در جمهورى اسلامى، انكار شود و شهروند درجه يك و دو در اين مملكت درست كنند. رحمت خدا بر امام، آن حكيم بزرگ كه چقدر خوب فهميد كه جمهورى اسلامى نه يك كلمه كم و نه يك كلمه زياد.

دفاع مقام معظم رهبرى از جمهوريت نظام
متاسفانه عده‏اى در كشور اين جمله را فقط از يك زاويه مى‏نگرند و مى‏گويند امام در مقابل كسانى كه مى‏خواستند اسلاميت را از نظام بگيرند و جهت اثبات اسلاميت نظام اين جمله را فرمود. چنين نيست، بلكه جمهوريت نظام هم به اندازه اسلاميت آن مهم است. چون امام مى‏ديد كه هيچ تضمينى براى اسلاميت نظام بهتر از جمهوريت آن نيست، يعنى اگر شما مى‏خواهيد جمهورى اسلامى، اسلامى باقى بماند، بايد جمهورى باقى بماند و اكثريت مردم رأيشان در اين مملكت ارزش داشته باشد. ولى فقيه امروز به چه دليل آماج حملات اقشار مسرف و اشراف و نخبگان خاص قرار مى‏گيرد، فقط به اين خاطر كه پاى جمهوريت نظام ايستاده است. اينها حرفشان با حضرت آقا چه بود؟ اينها گفتند اين 24 ميليونى كه به كس ديگر راى دادند، پناهى جز تو ندارند، بيا با همديگر معامله كنيم و جمهوريت را وتو كن و انتخابات را ابطال كن! 24 ميليون آدم درجه 2 به چه دردى مى‏خورند، بيا به به و چه چه ما را بخر! نامه نوشتند، تظاهرات كردند، مصاحبه كردند، بيانيه دادند كه آقاى ولى فقيه بيا جمهوريت نظام را به كنارى بگذار،چه كار دارى به اينكه اكثريت به چه كسى راى داده است، اما رهبرى پاى جمهوريت ايستاد.
يكى روزى اينها تلاش كردند به بهانه جمهوريت، اسلاميت نظام را از بين ببرند و گفتند ما رأى آورديم پس بنابراين سكولاريزم بايد حاكم شود، ولى الان كاملا برعكس شده و مى‏خواهند با اسلاميت، جمهوريت را از بين ببرند، بدين ترتيب كه با الله‏اكبر، ياحسين، رنگ سبز، مراجع عظام و... مى‏خواهند جمهوريت را ابطال كنند. اين يعنى چه كه رأى من آقازاده با فلان آدم در فلان روستاى نهبندان يكى باشد؟! من پسر آيت‏الله فلانى يا پسر دكتر بهمانى هستم، من ماهى 10 ميليون تومان درآمد دارم، او نان خشك هم ندارد كه بخورد، چطور قبول كنم كه حق من و او يكى باشد؟ اين زبان حال امروز آنهاست.

ضرورت حفظ شأن و منزلت حضرت امام
اخيرا آقاى سيد حسن مصطفوى مشهور به خمينى با خانواده متهمين و مجرمين آشوبها جلسه مى‏گذارد. يك نفر در دانشگاه تهران به من گفت آقاى سيد حسن خمينى هم طرفدار فلانى است، گفتم منظورت از خمينى همان امامى نيست كه آمد و 2500 سال سلطنت و وليعهدى را در اين كشور سرنگون كرد و افتخارش اين بود كه من نظام سلطنتى را برانداختم، حال اسم او را شما مى‏خواهيد در اين جامعه ابزار وليعهدى كنيد؟ مگر آقاى سيد حسين خمينى امروز بزرگ خاندان خمينى نيست؟ 20 سال هم از «سيد حسن» بزرگتر است، پسر مرحوم آقا مصطفى هم است، چرا ايشان نبايد علمدار خانواده خمينى باشد؟ چون همان اوايل انقلاب هم سيدحسين كه امام اينقدر به او علاقه داشت و تنها پسر آقا مصطفى بود، يك مقدار كه خواست از خط ولايت خارج شود، امام آنچنان سرجايش نشاند كه سى سال است از گوشه خانه‏اش تكان نخورده است. حال مى‏خواهيد آن امام با آن قاطعيت را شما آبرويش را خرج خروج بر اكثريت ملت بكنيد! اين نتيجه توهماتى است كه در بعضى از آقايان شكل گرفته است. هر كسى تا موقعى كه به آرمان و خط مشى امام وفادار بود، ما مخلص او هستيم.

اشتباه محاسباتى برخى آقايان
بايد امروز اين آقايان را دعوت كرد كه سر جاى خودشان بنشينند. بايد اكثريت ملت را به اينها نشان داد و از اشتباه محاسبه درآورد، در قرآن بارها و بارها تذكر داده شد كه در همه امور دچار اشتباه محاسباتى نشويم، از امور آخرتى تا طبيعى.اينها را بايد چگونه از اشتباه محاسبه درآورد «ايحسب انّ ماله أخلده» اينها فكر مى‏كنند چون مال دارند پس برتر هستند.» بايد همان اتفاقى كه اول انقلاب افتاد، دوباره اتفاق بيفتد. امام وارد كشور شده و انقلاب به پيروزى رسيده بود، مردم آرمان خودشان را ابراز كرده و به امام دلبسته بودند و به دنبال ايجاد يك جامعه دينى عادلانه بودند. يك قشر عظيم نخبه در مقابل مردم ايستادند و حاضر نشدند با امام و امت همراهى كنند. از همه قشرى هم بودند از چهره‏هاى حوزه‏اى تا حد مرجعيت، چهره‏هاى باسابقه مبارزاتى، همسر شهيد، دختر شهيد هم داشتند كه از آن جمله زن مسعود رجوى بود كههمسر اشرف ربيعى قبل از انقلاب كشته شده بود. همه اينها را انقلاب تجربه كرده است كه اينها حالا مى‏خواهند همسر شهيد به صحنه بياورند يا افراد باسابقه مبارزاتى به ميدان بياورند، بايد از آن تجربيات درس گرفت و آن تجربيات منتقل شود.

روش‏هاى مغتنم اسلام و انقلاب اينكه فكر كنيم انقلاب به آسانى و فقط با اسلحه حفظ شد، خطاست، بلكه انقلاب ما انقلابى فرهنگى و يك نهضت عظيم فرهنگى بود كه در بين توده‏هاى مردم شكل گرفت. مردم گفتند امام نخبه‏ها تو را تنها گذاشتند، هنرمندان مشهور دوران شاه تو را تنها گذاشتند و حاضر نيستند با انقلاب تو همراهى كنند، ما كه هستيم. كلى جوانهاى نورس، خوش‏فكر و با انگيزه وارد شدند و بدنه هنرى انقلاب را ساختند، آن هم قوى‏تر از بدنه هنر روشنفكرى و در حوزه‏هاى مختلف از شعر تا موسيقى، تئاتر و ادبيات و غيره. خدا رحمت كند مرحوم قيصر امين‏پور را يك جوانى بود از گتوند خوزستان، همين‏طور مرحوم سلمان هراتى يك جوان از روستاهاى تنكابن، اينها آمدند و قوى‏ترين كارهاى هنرى را در مقابل جريان روشنفكرى و نخبگانى كه مقابل امام و امت و اكثريت عدالتخواه ايستاده بودند، ايجاد كردند. امروز ما محتاج به چنين كسانى هستيم. اين نخبگانى كه در اين انتخابات تجربه كرديم، امتحان خودشان را دادند و نمره‏هايشان مشخص شد.

نقش سكوت نخبگان در فتنه
نبايد معطل كسى بمانيم چون هر كس كه مى‏خواست بيايد تا حالا آمده است. رهبرى وسط ميدان ايستاده و فرياد هل من ناصرش بلند است، حضرات به حجره‏هاى خودشان رفته و درها را بسته‏اند و «كن فى الفتنه كابن اللبون» مى‏خوانند. مقام معظم رهبرى در ديدار اخير خبرگان محكم توى دهن اينها كوبيد. اينها با حديث اميرالمؤمنين به جنگ ولايت آمده‏اند. آقا اين حربه را از دستشان گرفت و در جواب آنان فرمود، حضرت اميرالمؤمنين فرمودند در فتنه‏ها سوارى ندهيد مثل شتر نر دو ساله باشيد كه نه پشتى دارد كه روى آن سوار شوند نه شيرى مى‏دهد كه آن را بدوشند. اجازه ندهيد كه فتنه‏گران از شما استفاده كنند، ولى اين به معنى كنار گود نشستن و گوشه‏نشينى و كناره‏گيرى نيست، بلكه به معناى اين است كه با سكوتتان به فتنه‏گران ميدان ندهيد. چه بسيار نخبگانى كه ما از اينها انتظارها داشتيم و پاى جلسات اينها نشسته بوديم، براى ما انقلاب را تبيين كرده بودند، و براى ما فتنه را تشريح كرده بودند ولى خودشان در اين فتنه سوارى دادند، آن هم چه سوارى دادنى! به شيمون‏پرز، نتانياهو سوارى دادند و گفتند آقاى آمريكا، انگليس، اسراييل! بيا كه خوب شترى گيرت آمده است. «احسب الناس ان يتركوا ان يقولوا امنا و هم لايفتنون و لقد فتنا الذين من قبلهم نليعلمن الله الذين صدقوا و ليعلمن الكاذبين» خداوند مى‏فرمايد فكر كرديد من با شماها قرابت خاصى دارم كه با پيشينيان شما نداشتم. بقيه هم انسان بودند و آنها را آزمايش كردم، شما كه با آنها فرقى نداريد، شما فكر كرديد امتحانات الهى فقط يك بار است... آقايان نخبگانى كه گوشه‏اى نشستيد و به فرياد هل من ناصر ولى زمان بى‏اعتنايى كرديد و حداكثر خدمتى كه كرديد اين بود كه سكوت كرديد، بخل ورزيديد از آنچه كه خدا به شما داده بود كه بياييد در ميدان خرج كنيد.فكر نكنيد كه رستيد و منفعت برديد، خداوند مى‏فرمايد اين را روز قيامت مثل طوقى به گردنتان مى‏اندازيم و مايه آبروريزى برايتان خواهيم كرد. نفس شما، شما را بازى داد و از ورود در اين ميدان منصرف كرد. ميدان فتنه آن ميدانى است كه چه بسا شهداى ما آرزو مى‏كنند در اين ميدان‏ها حضور مى‏داشتند و از امتحان موفق بيرون مى‏آمدند. امروز بايد گوشمان را به پيام بشارتى كه شهدا از بهشت براى ما مى‏فرستند باز كنيم و اگر نمى‏شنويم بايد فكرى به حال گوشهاى دلمان كنيم. پيام شهدا اين است كه اين راه راهى نيست كه در آن خوفى يا غمى وجود داشته باشد، نترسيد و غمگين و افسرده هم نشويد. براى مقابله با فتنه بايد به پيام بشارت شهدا گوش جان سپرد و با اميد و بدون كوچكترين ذره‏اى تزلزل و انفعال وارد ميدان شد و به انگشت اشاره ولايت فقيه نگاه كرد و محكم و صريح حرف زد و موضع‏گيرى كرد. امروز اسلام واقعى در مقابل اسلام رنگ، قرار گرفته است به قول شاعر: «به رنگ آمده دشمن /اگر به جنگ نبرد» اسلام سرمايه‏دارى، التقاطى و سلطنتى همگى با هم جمع شده‏اند و عليه اسلام ناب ائتلاف كرده‏اند همان كه محور آن عدالت‏خواهى است. اين خط و پرچم را بايد محكم نگه داشت و روى آن آسيب‏شناسى دقيق داشت و هر كسى در هر حدى و هر جايى كه هست با هر توانى كه دارد، بايد به ميدان بياوريد. اگر چنين شد اين فتنه هم به راحتى تمام خواهد شد و بايد به فكر امتحانات بعدى باشيم و اگر ما اهمال و سستى و بى‏بصيرتى به خرج داديم و مذبذب بوديم و شكر نعمت اسلام ناب را به جا نياورديم، «لئن شكرتم لازيدنّكم و لئن كفرتم انّ عذابى لشديد».

تشیع با اشاره معصومین علیهم السلام از همان ابتدا بر گرد عالمان عامل و محدثان صادق شكل گرفت و در دوره غیبت صغرى وكبرى فهم فقیهانه در كنار صیانت نفس و شجاعت براى حفظ دین معیارهاى اصلى خط امامت اعلام گردید. ( من كان من الفقهاء صائنا لنفسه،   حافظا لدینه...)

ولایت اگرچه در برخى دیگر از نحله هاى اسلامى نیز ( با تعاریف معنوى خاص ) به شكل پررنگ مورد توجه بود اما از آنجا كه صرفاً بر دریافت هاى شهودى و بسترهاى معنوى متكى شد نه ازامكان اثبات و ترویج و نقد استدلالى برخوردار بود و نه رخنه مدعیان دروغین و معنوى نمایان كورباطن در آن چاره اى داشت. از مهم ترین ویژگى هاى جریان معنویت منهاى فقاهت، شعبه شعبه شدن پیاپى و شكل گیرى فرقه هاى باطنى بسیار متنوع و متكثر است. در حالى كه امامت شیعى معنویت را در بسترى اجتماعى و براى شكل گیرى نظام اجتماعى- سیاسى هدایت مى كند و حاصل تجربه هاى معنوى فردى را برگرد فهمى فقیهانه و مستدل متحد كرده و به حركتى هدفمند و اجتماعى مى كشاند. اقطاب معنوى بیرون از دایره تشیع حداكثر به حلقه هایى محدود و جمعى (ونه اجتماعى ) مى انجامد كه چه بسا رقابت هاى آشكار ونهان نیز بر سر مریدیابى و مرادبازى با هم دارند. از امتیازات تشیع همین «جمع» فقاهتى بین معنویت و عدالت (وفرد و جامعه ) است.

***
اگرچه طى قرون هیچ گاه شمع مكتب «جمع » فرو نمرده بود، سرانجام با عبور از گردنه هاى بسیار در طلیعه قرن پانزدهم هجرى با محوریت «فقیهى عارف و مجاهد» در چارچوب نظام ولایت فقیه به صورت بندى محكم و دقیق خود رسید. رخنه در این منظومه معرفتى- معنوى- اجتماعى ممكن نیست جز به برهم زدن توازن در اجزاى این مجموعه. در هفته هاى اخیر انواع تلاش ها براى رخنه در این منظومه و متلاشى كردن آن را شاهد بودیم. از كسانى كه در رداى مرجعیت فقهى به استفتائات بى بى سى پاسخ مى گفتند تا جیره خواران ملكه اعظم را از بلاتكلیفى شرعى به در آورند تا آنها كه خود را انقلابى و عدالتخواه معرفى مى كردند و جهاد خویش را با همراهى رضا پهلوى و مریم قجر در برابر نظام اسلامى پى مى گرفتند. و در روزهاى اخیر نیز كسانى كه با ظاهرى معنوى و زلال! راه هاى میان بر براى رسیدن به امام زمان (عج) را در برابر ولایت فقیه پیشنهاد مى كردند.

***
شاید «بابیت» تاكنون مهم ترین راهكار یا شاهكار بریتانیا براى مقابله با پیشروترین جریان اسلامى یعنى تشیع باشد. انگلیسى ها كه نوك پیكان استعمارگرى در منطقه خاورمیانه و شبه قاره بوده اند همواره كوشیده اند تا با شناخت دقیق امتیازات امت اسلامى، آنها را خنثى و در مواردى حتى به ضد خود تبدیل كنند. فتنه بابیت در ایران یكى از بارزترین نمونه هاى مكر و تزویر بریتانیاست كه بر مهار اصلى ترین محور و موتور حركت تشیع یعنى  اندیشه امامت و مهدویت متمركز شده است. على محمد باب مدعى آن بود كه درى به خانه امام زمان(عج) كشف كرده است كه مى توان به بهانه آن از شاهراه اصلى تشیع خارج شد و زودتر به مقصد رسید. و البته «باب» كه در ابتدا قرار بود درى باشد به خانه خورشید، كم كم تونلى شد به پستوهاى كاخ باكینگهام و سرداب هاى كنیسه هاى صهیونیسم. او كه قرار بود نزدیك ترین مسیر باشد به مهدى (عج) از قضا دورترین از كار درآمد و بى ربط ترین!

طرفه آنكه انگلیسى ها در مقابل بابیتى كه خود تاسیس كرده بودند گروه دیگرى را علم كردند كه خود بابیت دیگرى را ترویج مى كرد. انجمن حجتیه كه از دشمن ترین دشمنان نایب امام زمان (عج) در احیاى شاهراه تشیع بود نه تاب فقاهت داشت و نه حال جهاد. مهم ترین تكلیف شرعى این بابى هاى جدید(در پوشش مبارزه با بهائیت) خلوت كردن شارع جهاد از طریق فراخوان به درهاى پشتى براى ملاقات با امام زمان بود. رابطه با مهدى (عج)؛ رابطه اى بود فردى و معنوى كه از هزارهایش هم حركتى اجتماعى و سیاسى شكل نمى گرفت و چالشى با طاغوت نتیجه نمى شد. در این رویكرد امام زمان (عج) بزرگ تر و پرشكوه تر و منزه تر از آن بود كه نایبى داشته باشد و به جهادى كه خود مستقیماً و عیناً فرمانده آشكار و حاضرش نباشد امر كند. مثل آنكه امیرالمؤمنین(ع) مالك را به مصر یا سیدالشهدا(س) مسلم را به كوفه فرستاده باشد و خیل شیعیان بى اعتنا به نایب و نماینده امام هریك به دنبال ذكرى معنوى و حالتى ملكوتى براى ارتباط مستقیم با امام غایب باشند و گمان برند كه دیدن روى امام آخركار و منتهاى كمال است غافل ازآنكه چه بسیار مقربان و نزدیكان و بینندگان و تماشاگران چهره نورانى ائمه كه تماشاگر محض ماندند و جهنمى شدند.

***
فتنه بابیت در یكى دو دهه اخیر به مدد صورت موجه و معنوى خود ابعاد تازه اى پیداكرده است. تو گویى جمهورى اسلامى ذاتاً نسبتى با موعود و مهدویت ندارد و گروهى كه عمدتاً هم ریشه هاى انجمنى دارند آمده  اند تا اند یشه مهدویت را احیا كنند! روش احیاى مهدویت هم آن است كه با علم كردن بحث هاى معنوى و به هم بافتن شایعات و شنیده ها، كراماتى براى بعضى اهل معنا كه مستقیما از در پشتى به خانه خورشید راه پیدا كرده اند نقل كنیم و اقشار به اصطلاح مذهبى را«فردفرد» به سوى شخص مهدى(عج) ونه آرمان و رسالت او روانه كنیم. نظریه «بابیت» یا «در پشتى» با سوءاستفاده از احساسات محبان اهل بیت به بهانه نشان دادن راه هاى سریع تر و مطمئن تر، نوعى دیندارى و ولایتمدارى اختصاصى را باب مى كند كه كم كم به استغنا از مسیر امامت مى انجامد. امامت كه قرار بوده محور تجمیع و تراز تجربه هاى فردى براى تسریع در سلوك و حركت جمعى و اجتماعى و جهانى مؤمنین به سوى جامعه و جهان ایده آل باشد در این رویكرد انحرافى به بهانه اى براى انفراد و انشعاب تبدیل مى شود. امام خمینى با بستن درهاى انحرافى، دروازه بزرگ انتظار را در عصر جدید گشود و شاهراه ظهور را با فهم دقیق و فقیهانه خود از مكتب اهل بیت علیهم السلام و معنویت عمیق عدالتخواهانه اى كه از اجداد طاهرینش به ارث برده بود نشان داد. تاریخ معاصر تشیع نشان داده است كه صادق ترین و برجسته ترین محبان و پیروان حضرت صاحب الامر تربیت یافتگان «مكتب ولایت فقیه» خمینى اند و جدى ترین دشمنان نایب امام زمان (عج)، مدعیان بابیت در هر دو روایت بهایى گرى و انجمن حجتیه اى آن. اگر كرامت در نگاه آنان در خواب دیدن است و شفا دادن و پیشگویى كردن و جفت شدن كفش پیش پا و... كرامت بزرگ امام خمینى بستن باب «بابى گرى» و گستراندن جبهه اى در اندازه آرمان هاى مهدوى و در افتادن با شیطان بزرگ و به راه انداختن جنگ جهانى فقر و غنا و مستضعفین و مستكبرین است. ولایت فقیه نخواهد گذاشت دستاوردهاى تاریخى تشیع در انقلاب اسلامى دستخوش فتنه هاى جریان ارتجاعى و استعمارى بابى گرى شود.

اواسط هفته گذشته يكى از دوستان سبز كه مديرمسئول يكى از روزنامه  هاى مغز پسته اى است بعد از مدت ها زنگ زد كه: «جمعه ببينيم همو!» گفتم: «در خدمتيم» گفت: پس ميدون امام حسين(ع) قرار بذاريم، چون ما قراره سجاده مونو اونجا پهن كنيم!

ديروز آن دوست عزيز را كه زيارت نكردم، ولى از ديدار خيل نمازگزارانى كه صفوفشان در خيابان طالقانى به ميدان فلسطين هم نرسيده بود محظوظ شديم.

نمازگزارانى كه بسياريشان پس از خطبه هاى سبز آقاى رفسنجانى و پيش از شروع نماز به سمت منازلشان در شمال تهران راه افتادند.

هولوكاست سبزى كه جريان روشنفكرى ايران در ائتلاف با سرمايه دارى داخلى و خارجى براى سوزاندن و انكار ۲۴ ميليون ايرانى مسلمان آغاز كرده است، ديروز شكست سنگينى را متحمل شد و به رغم فراخوان گسترده و در اختيار داشتن شبكه هاى متعدد ماهواره اى و اينترنتى و پيام هاى حماسى «رهبران جنبش مغز پسته اى» حتى نتوانست ۵ درصد رايى را كه در انتخابات تهران به دست آمده بود به اين نمايش سياسى تبليغاتى بكشاند.

اگرچه اين شكست را از زواياى گوناگون سياسى و جامعه شناختى مى توان تحليل كرد، اما سطح تحليل را مى توان تا عمق مبانى معرفتى نظام جمهورى اسلامى پيش برد. مبانى اى كه ريشه در قرآن و سيره انبياى الهى دارد و استحكام خود را از جايى مى گيرد كه دست هيچ متوهم زياده خواه و برترى طلبى ياراى خدشه در آن ندارد.

نماز در منظومه معرفتى آرمانى دين نقشى كليدى و محورى دارد. قرآن در كنار تبيين و تشريع اصل نماز، صفاتى را براى نماز و نمازگزار واقعى برشمرده است كه راه سوء استفاده از اين شعار مهم دين در جوامع بصير و هوشيار را بسته است.

جامعه ايران سى سال پس از انقلاب اسلامى كه مهم ترين غايتش بيرون كشيدن اسلام ناب از زير آوار اسلام آمريكايى با همه وجوه متحجر، التقاطى، سلطنتى آن بود به بلوغ رسيده است كه امكان ايجاد فتنه در آن با درآميختن حق وباطل و سوءاستفاده از مظاهر و شعائر دين به حداقل رسيده است، چرا كه رويكرد انقلاب اسلامى به دين، رويكرد منظومه اى و جامع است و دين انقلاب اسلامى، همه «دين » است و ده ها هزار تن از بهترين جوانان ايران خون خود را نثار اين قرائت از دين كه قرائت اهل بيت عليهم السلام است كرده اند.
سوره معارج نمازگزاران را اين گونه معرفى كرده است:

المصلين الذين هم فى صلاتهم دائمون و الذين هم فى اموالهم حق معلوم اللسائل و المحروم؛

نمازگزاران كسانى هستند كه هميشه نماز مى گزارند (نه آنكه براى حفظ منافع طبقاتى يا شخصى شان به نماز روى بياورند) و در اموالشان حتى براى محرومان و مستمندان قائلند (نه آنكه حق محرومان و مستضعفان را هم براى خود بخواهند)

نماز و زكات در ادبيات قرآنى در كنار هم  هستند. يكى اتصال ملكوتى فرد است با خدا و ديگرى اتصال ملكوتى فرد است با جامعه. ارتفاع از عالم ماده و نزديك شدن به خدا با فاصله گرفتن از مردم و ايجاد طبقه ممتازه مرفه در كنار دره هاى فقر ممكن نيست و نماز واقعى ملازم هميشگى دغدغه ديگران داشتن و تنها به منافع شخصى و طبقاتى خود نينديشيدن است:

«اقيموا الصلواه و اتوا الزكوه» و «و يقيمون الصلوه و يوتون الزكوه» بارها و بارها در قرآن تكرار شده است و نيز «يقيمون الصلوه و ممارزقناهم ينفقون»
 
حركت انفاق كه جنبش جامعه مؤمنين براى پر كردن فاصله هاى اقتصادى است از ويژگى هاى اصلى نمازگزاران در قرآن محسوب مى شود.
 
جالب اينجاست كه بسيارى چالش هاى انبياى الهى نيز بر سر همين قرائت از «نماز» و رابطه با خدا پيش مى آمده است. هنگامى كه شعيب(ع) خطاب به منكران آنها را به «قسط» و عدالت و شهروند درجه دو نخواندن ديگران دعوت مى كرد آنها خطاب به وى مى گفتند:

«اصلوتك تامرك ان نترك ما يعبد ءاباؤنا او نفعل فى اموالنا ما نشاء» يعنى: «آيا امتداد نماز تو به دخالت در امور مالى شخصى ما مى رسد؟» (سوره هود ۸۷)

نماز واقعى ربط وثيقى با مساله ولايت و حكومت در قرآن دارد:

«انما وليكم الله و رسوله و الذين امنو الذين يقيمون الصلوه و يؤتون الزكوه و هم راكعون».

در آيه ولايت، حكومت دينى حق نمازگزاران واقعى است. يعنى آن كه نماز را بهانه و دستاويزى براى فرار از مسؤوليت هاى اقتصادى دينى نمى كند، تا چه برسد بهانه اى براى دفاع از اختلاف طبقاتى و منافع طبقه ممتازه.

اميرالمؤمنين(ع) از اين جهت به ولايت برگزيده مى شود كه نمازش با دغدغه محرومان و بيچارگان همراه است و ولايت در مفهوم قرآنى پاسدار جامعيت دين است: معنويت در كنار عدالت و عدالت در كنار معنويت.
نمازى كه در منظومه معرفتى آرمانى قرآن و مكتب اهل بيت(س) تبيين شده است قابل بهره بردارى و سوء استفاده از سوى طبقه ممتازه و زياده خواه نيست، اگر چه همواره اين تمنا از سوى برترى طلبان و زياده خواهان وجود داشته است.

ماجراى مسجد ضرار كه به دستور پيامبر (ص) تخريب شد گوشه ديگرى از اقدام عملى رسول خدا (در كنار تبيين نظرى نماز قرآنى) براى مقابله با توطئه گران است.

در نماز جمعه مستحب است كه سوره جمعه و سوره «منافقون» خوانده شود كه ضمن حفظ وحدت جامعه اسلامى از رخنه منافقان (با صفات پيچيده و ظاهرسازى ها و رياكارى هاى متنوعشان) به فضاهاى ناب و منزه دينى جلوگيرى كند.

اما سوره ديگرى در قرآن است كه شايد مى توانست در نماز جمعه ديروز همان كاركرد را داشته باشد:

بسم الله الرحمن الرحيم
ا رايت الذى يكذب بالدين فذلك الذى يدع اليتيم ولا يحض على طعام المسكين فويل للمصلين الذين هم عن صلوتهم ساهون الذين هم يرائون و يمنعون الماعون
... پس واى بر نمازگزارانى كه در نمازشان سهل انگارند.
آنها ريا مى كنند و از برخوردارى محرومان از امكانات اوليه هم مانع مى شوند. 

شكست ديروزمغز پسته اى ها جلوه ديگرى از بى فرجامى پيوند زدن دين با منافع طبقه ممتازه است . بدعتى از سوى سردمداران اين جنبش كه عمق فاصله آنها با مبانى انقلاب اسلامى را آشكار تر كرده است . انقلابى كه امامش آن را انقلاب مستضعفان و پابرهنگان مى نامد نمى تواند ابزار دست رياكاران مغز پسته اى براى تحقق توهمات برترى طلبانه طبقه ممتازه شود .و آنها دير يا زود خود را مجبور خواهند ديد كه براى دفاع از منافع كاستى و طبقاتى شان ادبيات جديدى دست و پا کنند

به گزارش گروه سياسي «شبکه خبر دانشجو» به نقل از ايرنا، وحيد جليلي امروز در نشست بررسي وحدت ملي در دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري كه با حضور وي و محمد کاظم انبارلويي، رئيس مرکز سياسي حزب موتلفه اسلامي و سردبير روزنامه رسالت، محمد جواد حق‌شناس، عضو شوراي مرکزي حزب اعتماد ملي و مديرمسئول روزنامه اعتماد ملي و محمد زارع فومني، رئيس ائتلاف اصلاح طلبان جوان و معاون مديرمسئول روزنامه همبستگي در خبرگزاري جمهوري اسلامي برگزار شد، با اشاره به اينکه برخي ادعا مي کردند جرمي بزرگتر از دروغ وجود ندارد، اظهار داشت: اما آنهايي که ادعاي خردورزي داشتند، رئيس جمهور را با استفاده از بالاترين جرم که همان دروغگويي است، متهم کردند و به دروغ به وي اتهام زدند.

سردبير مجله راه درباره نقش رسانه در وحدت ملي گفت: دولت احمدي نژاد با ضعف شديد رسانه‌اي مواجه است به طوري كه بخشي از فعاليت‌هاي عظيم دولت در رسانه ديده نمي‌شد.

به گزارش ايرنا، وحيد جليلي در نشستي در خبرگزاري جمهوري اسلامي با بيان اينكه دولت نهم با يك فضاي رسانه‌اي نامتوازن رو به رو است، گفت: مهندسي افكار عمومي به شكل غير منطقي شكل گرفت كه يك عده توهم گرفتند و گفتند كه تمام ايران ما هستيم و افراد ديگري نيستند.

جليلي اظهار داشت: احمدي نژاد در زمينه نهادينه كردن رسانه خوب عمل نكرده است و به شكلي بايد فضاي رسانه‌اي را ترميم بكند تا مطالبات و خواسته هاي اكثريت منعكس بشود.

وي با بيان اينكه اين دولت موفق شد مشكل گاز، برق، تلفن و راه بسياري از روستاهايي را كه ساليان سال يكي از مشكلات آنها بود، برطرف بكند گفت: چنين كارهاي ارزشمندي در رسانه‌ها ديده نشد ولي اگر برق يك منطقه‌اي از تهران قطع مي‌شود اين را به عنوان يك مشكل اساسي رسانه‌اي مي‌كنند.

سردبير سابق مجله سوره افزود: رسانه بايد بازتاب‌دهنده آينده يك اقليت خاص نباشد و بايد بازتاب‌دهنده تمام اقليت‌هاي كشور باشد.

وي با بيان اينكه بايد در كشور توازن رسانه‌اي داشته باشيم، گفت: بسياري از اردوهاي دانشگاهي و اردوهاي جهادي در ساخت خانه‌هاي بهداشت روستاها و ديگر فعاليت‌ها در كشور فعال هستند ولي اصلا رسانه‌اي نمي‌شود.

وي با رد اين ادعا كه نامزدها در انتخابات رياست جمهوري بايد در استان هاي محل تولد خود راي بيشتري داشته باشند، گفت: بي‌منطقي روشنفكران در اين است كه فكر مي‌كنند ملت ايران بايد به طور قومي و قبيله‌اي راي دهند.

به عقيده وي، جريان عدالت خواهي مناسبات قوم گرايي و معيارهاي فرقه‌اي را كم رنگ كرد.

وحيد جليلي همچنين در پاسخ به خواست برخي افراد براي استعفاي اعضاي شوراي نگهبان، اين امر را غيرمنطقي خواند و گفت: اگر بنا بر اين باشد، بايد فردي مثل كروبي كه ‪ ۳۸‬ميليون نفر به او راي منفي دادند، كناري بنشيند.